جوی زمان، در خواب تماشای تو می رویَم
سیمای روان، با شبنم افشان تو می شویَم
پرهایم؟ پرپر شده ام. چشم نویدم، به نگاهی تر شده ام.
این سو نه، آن سویم.
و در آن سوی نگاه، چیزی را می بینم، چیزی را می جویم.
سنگی می شکنم، رازی با نقش تو می گویم.
برگ افتد، نوشم باد: من زنده به اندوهم. ابری رفت،
من کوهم: می پایم. من بادم: می پویم.
در دشت دگر، گل افسوسی چو بروید، می آیم، می بویم.
شکایتی نیست. این نیز بگذرد.
شکایتی بود. به چند قطره اشک تبدیل شد و چکید.
دردی بود از بغض در گلو.
نیازی به نوشدارو نیست.
گذشت....
|
